امید .
دلم گرفته خدا را تو دلگشایی کن
من آمدم به امیدت تو هم خدایی کن
به بوی دلکش زلفت که این گره بگشای
دل گرفته ی ما بین و دلگشایی کن
دلی چو آینه دارم نهاده بر سر دست
ببین به گوشه ی چشمی و خودنمایی کن
ز روزگار میاموز بی وفایی را
خدای را که دگر ترک بی وفایی کن
بلای کینه ی دشمن کشیده ام ای دوست
تو نیز با دل من طاقت آزمایی کن
شکایت شب هجران که می تواند گفت
حکایت دل ما با نی کسایی کن
بگ
برچسب: گرفته,
نویسنده: بهار اکبری‌نژاد
.
پدر می گفت این عالم سراب است
تمام نقش ها نقش بر آب است
هر آنکس خانه بر خاکستری ساخت
به آه شبنمی خانه خراب است
یاد روز هشتم بهمن چهل و هفت گرامی باد
برچسب: سراب,
نویسنده: بهار اکبری‌نژاد
ای که گفتی دین ندارم ؛ لااقل آزاده ام
لااقل بسته بسته است یک جایی سر قلاده ام
شهر مهر بی نمازی زد به پیشانی من
باکسی چیزی نخواهم گفت جز سجاده ام
آبروی رفته ام ای کاش باد آورده بود
آنچه با زحمت به دست آوردم از کف داده ام
هیچکس هرگز نماز کاملی در من نخواند
مثل مسجدهای متروک میان جاده ام
کاش سوزن بودم و یک روز می دیدی مرا !
چیستم ؟ گاهی که در انبار کاه افتاده ام
حسین زحمتکش - از کتاب ( از عشق ب
سالهای ِ عاشقی
سالهای ِ عاشقی اندیشه ام اوهام بود
واج آرای ِ غزل توصیفی از اندام بود
چشم در شعرم همان جادوگر صیاد ِ دل
نرگس ِ مستی که افسونکار و خون آشام بود
می همان انگور ِ درخُم مانده آن محلول ِ تلخ
لب همان لبها که می آلوده هر جام بود
ساقی آن مهوش که می می ریخت در پیمانه ام
مست آن موجود ِ خاک آلود بد فرجام بود
بیت های تند و داغ و جانگداز و غم فزا
کفتن از ناگفته ها در صنعت ِ ایهام بود
ترس ها
خطوط ِ خاطره:
شبی که با نم ِ مژگان ِ خود ترم کردی
به شعر قافیه بستم ، که باورم کردی
هوای ِ تازه ات آنشب ، مرا به وجد اورد
شبیه ِ خویش نبودم ، تو دیگرم کردی
شبی که ماه به اندام ِ خویش می بالید
کنار ِ برکه شعرت شناورم کردی
چو راز های ِ تنت را نُت ِ ستاره زدی
سه گاه ِ رابطه ، یاقوت ِ احمرم گردی
به عرش بردی و با واژه های ِ والایت
به شعر ِ حافظ و سعدی برابرم کردی
تو خوب بودی و احساس ِ با تو بودن را
خط
ما امرداد را :
به غزل , کوک ِ میگسار زدیمشور ِ مستی ، به سیم ِ تار زدیم
پنجه ، شهناز و پرده در ، ماهوربجز این پرده را ، کنار زدیم
شمع ِ شعر و ترانه را باهمتا سپیده ، به شام ِ تار زدیم
شاعر ِ نو رس ِ جوانه شدیمدست بر دامن ِ بهار زدیم
روز هامان سروده شد ، خورشیددر شب ِ خود ، ستاره بار زدیم
یک قدم مانده ، تا سرای ِ ، غزلطعنه بر شعر ِ آبشار زدیم
بخت ، بازی ِ دلفریبی داشتمستی ِ خویش را قمار زدیم
شعر ِ
برچسب: امرداد,
نویسنده: بهار اکبری‌نژاد
دلم هوای ِ آفتاب می کند :
ای آن که می نشینی در کوچه های ِ باران
جغرافیای ِ چشمت ، شالی و سبزه کاران
روزان ِ ابری ِ تو ، بیگانه با کویر است
این تشنگی نبینی ، الا به شوره زاران
جاناچه گویمت از ، این شهر و خیس بودن
از آرزوی ِ خورشید ، در ذهن ِ سایه ساران
از ثروت ِ نهفته در بانک های ِ بی مرز
از ارز ِ چین و هند و افغان و ترک و ایران
از نظم ِ بی نظیر ِ ، قانون مدار و مطلق
کار و تلاش مشکل تفریح و خواب آس
هوای ِ تماشا .
لذت ِ لحظه ها چنان لیز است ،که مجالی برای ِ گفتن نیست .
فصل ِ شاداب ِ غنچه را دریاب ،بعد گل ، نوبت ِ شکفتن نیست ،
عادت ِ پیله های ِ ابریشمتا ابد جاوان نمی ماند
فصل ِ پروانگی رسد از راهفرصت تا همیشه خفتن نیست
من به پروانگی نمی نازمایستگاهی که آخر ِ « پَر » بود
فصل ِ پیری رسید و دانستمرسم ِ وارونگی ، شکفتن نیست
نه که از زندگی دل آزرده امکه مر ورش ، ترانه یاد است
گر اشارت بدین زمان کر
دوباره پنجم ِ مرداد ، در هوای ِ تو هستمگشوده بال ِ غزل را ، غزلسرای ِ تو هستم
سکوت کردم و ماندم ، سُرود خواندی و رفتیتداعی ِ تو شدم ، یاد ِ آشنای ِ تو هستم
در انتهای ِ غزل هم ، به انتها نرسیدیهزار خاطره در من ، در ابتدای ِ تو هستم
اگر صدای ِ غزل های ِ تو به کوچه نماندههنوز خاطره پرداز ِ رد ِ پای ِ تو هستم
تمام ِ عاشقی ِ ما به شهر ِ خاطره ثبت استنه این دیار ، که بیگانه با سرای ِ تو هستم
چگونه یاد
امید
تا آمدی دوباره پدر پیرتر شده است
با چالش ِ زمانه زمینگیر تر شده است
گفتم که ُبعد ِفاصله را. دور می زنم
امٓا چه سود کوچه با تدبیر تر شده است
با موش ِ مشکلات در افتادم و دریغ
این موشمرده تازگیها شیرتر شده است
شب را به شمع ِ شاخک شب تاب می زنم
ظلمت نمی گریزد و شبگیرتر شده است
شعری نمی کشاندم تا چشمه های ِ خواب
شاید شب و شبانه بی تأثیر تر شده است
باز آمدی و غنچه شعر ِ ترم شکفت
شیدایی و شکوفه ف
برچسب: امید,
نویسنده: بهار اکبری‌نژاد